Moskova'da yaşayan Necdet Karaçar, bu güzel öyküsünü MoskovaLife.Com okurları ile paylaşıyor. Moskova'dan İstanbul'a her daim hasreti ve özlem türküleri söyleyenlerdenseniz aman okurken yüreğinize dikkat edin!: "Boğaz’dayım, Yeniköy’de...  Beykoz motorlarını   seyrediyorum , bir meyhanenin penceresinden .Telaşla  koşuşan yolcular birbir  atlıyor güverteye . Bir adam-kaptan olacak- elleri cebinde ,ağzında sigara ,gergin ,belalı...Loş sokağı tarıyor gözleri.Tıraşı beş günlük , kasketi yan duruyor. Rakıdan bir yudum alıyorum, milyonuncu sigaramı yakıyorum. Aynada yakalıyorum kendimi; sol elim, iyice seyrekleşen saçlarımda on yedi yaşımı arıyor.Parmağımda yüzük yok;demek ki hala evlenmemişim.

(NE DEDİKLERİNE ALDIRMA, KENDİN OL)

Moskova sokaklarında yalnız dolaştığım ilk günlerde, kulağımdaki walkman’de Sezen Aksu çalıyordu. Metrodan çıkıp Kızıl Meydan’a doğru ilerlerken “küçüğüm, daha çok küçüğüm o yüzden bütün korkularım..” bana cesaret veriyordu. Tek başıma, etrafımdaki konuşmaların bir kelimesini bile anlamadan yürürken, bir cesaretle polaroid fotoğraf çeken yaşlı bir adamın yanına gidip “mojna foto” dedim. Sırtımı St. Basil Katedrali’ne dönüp son derece klişe bir fotoğraf çektirdim. Ve işte ben bir masal kitabının içinden çıkmış gibi duran renkli kubbeli yapıtın önünde gurur ve burukluk taşıyan bir gülümseme ile duruyordum. Tarih 13 Mart 2002.

İşte bütün mesele bu!.. Moskova’ya geldiğimden beri eski mesleğim olan moda editörlüğü peşimi bırakmıyor. Buradan hala İstanbul’a yazı yetiştiriyor, haliyle gündemden kopmamak için de sürekli moda haftalarını takip ediyorum. Son bir kaç aydır, Moskova sokaklarında o açılış senin bu defile benim gezinirken sanırım kendimden bir moda kurbanı yarattım. Ünlü markaların yeni sezon vitrinleri, ardından Moskova Moda Haftası derken, içimdeki moda canavarı kış uykusundan uyandı. Ancak sonuç hiç de fena olmadı! Hepinize tavsiye ederim; oturduğunuz yerden kalkın; gardırobunuzda ve kendinizde baştan aşağı bir yeniliğe girişin!

Akşamüstü hava karamaya başlamış, ortalık işlerinden eve dönmeye çalışan insanlarla dolmuş. Otobüs duraklarında uzun sıralar oluşmuş, havada kar kokusu var. Belli ki ya bu gece, en geç yarın sabah kar bastıracak. Belki okuldan dönüyorum, belki de indirim zamanı alışverişe gitmişiz annemle, paketleri yüklenmişiz, eve dönmeye çalışıyoruz. Otobüs sırasına girmiş beklerken o tanıdık koku geliyor burnuma, kış aylarının en sevdiğim yiyeceklerinden birisi, kömürde kestane...

Bugün MoskovaLife.Com ailesine yeni bir yazar katılıyor: Zeynep Kun. Birçoğumuz gibi "eş durumundan mecburi Moskovalı" ve meslekten gazeteci. Emin olun, onun katılımıyla sitemiz güçlenecek, yazıları ile Moskova'da hayatımız renklenecek. Zeynep Kun'u selamlıyor ve sizi ilk yazısıyla başbaşa bırakıyoruz: "Pek çok antika mağazası, eskici pazarları ve sokak tezgahlarıyla Moskova tam bir antika cenneti. Tarihi değeri olsun olmasın, eski objelere ilgi duyuyor ve evinizin bir köşesini kapı tokmağı, demir ütü gibi koleksiyonlarınız süslüyorsa bu şehirde alışverişi çok seveceksiniz!"

Son zamanların en moda sosyalleşme platformu Facebook’tan, bir teknolojisever olarak uzun süre uzak kalmam pek mümkün olamadı. Hele ki çiçeği burnunda bir köşe yazarı olarak, aynı sayfaları paylaştığım arkadaşlarımın bu konulu yazılarından sonra benim de bu konuda ahkam kesmemem imkansız hale geldi. Facebook, türkçeye tam olarak çevrilirse ‘Yüz kitabı’, Harvard Üniversitesi öğrencisi Mark Zuckerberg tarafından 4 Şubat 2004 tarihinde kurulan ve şu an itibariyle 53 milyonun üzerinde aktif kayıtlı üyesi bulunan internetin en büyük sosyal ağlardan biri. Facebook kurulduğunda üyelik Harvard öğrencileriyle sınırılıymış. Daha sonra öncelikle Boston bölgesindeki okullara, ertesi yıl  da pekçok üniversiteye yayılmış.

Yaşlanmak; belki de hepimizin çekindiği, korktuğu bir gerçeklik. Aynı doğmak ve büyümek gibi, o da hayatın ta kendisi. Ama asıl önemli olan yaşlandığında nasıl, nerde, kimlerle olacağın. Nasıl bir yaşlılığın seni beklediğini bilememek en büyük soru işareti belki de. Tüm gençlik yılları boyunca bunun için çalışırız, işten elimizi eteğimizi çekme yaşımız geldiğinde rahat bir şekilde yaşamamızı sağlayacak olanaklara sahip olabilmek için çalışırız. Peki ya bunu yapmak isteyip de yapamayanlar...

Havalar soğuyup yerler buz tutunca ve Moskova kar rengiyle boyanınca aklıma hep bu anım gelir. Geçenlerde havanın çok soğuk olmadığı ama durmaksızın kar yağdığı bir gün evden telaşla çıkıverdim ve sık sık yaptığım hatayı tekrar ettim. Soğuk havaya ilk geçişte, henüz şapka, eldiven takmaya adapte olamamışken hep yaptığım hatayı. Beremi evde unuttum.

Geçenlerde olağan aylık toplantılarımızdan birinde yeni gelen birçok arkadaş tanıdık. Kimi birkaç hafta, kimi ise birkaç ay önce gelmiş Moskova’ya; hepsi de eş durumundan elbette. Kendilerini tanıttılar, kısa da olsa hikayelerini paylaştılar. Buraya kadar gelmiş olmaları, bu topluluğu bulmaları ve hatta bir süredir bazılarının birbirleriyle yakınlaştığını görmek garip hisler uyandırdı bende...

6 sene önce Moskova’da yaşamaya başladığımız zamanlarda tatil için Türkiye’ye gittik. Tabii merak edilen bir çok soru vardı bizi sevenlerin aklında.  Sorulan soruların en başında şu geliyordu: “Nasıl bir yer, bizim ülkemizden ne farklılıkları var?” Biz de, defalarca tekrarlamaktan ezberlediğimiz şu farklılıkları sayıyorduk:

Hayatımıza “internet” diye bir kavram girdiğinden beri tartışılır durulur hep; “internet, insanları birbirinden uzaklaştırıyor, sosyalleşmeyi öldürüyor, ‘internet geldi, yiğitlik bozuldu’ diye!” Peki kısa zaman önce hayatımıza giren ve girmesiyle de hayatımızda önemli bir yer edinen “facebook” olayına ne dersiniz?! İnterneti, bu saate kadar tartışılagelen sosyalleşmeyi engelleyici bir araç olmaktan çıkarıp bizi daha da sosyalleştiren, belki de yüzünü bile unuttuğumuz ama zamanında bizim için çok önemli şeyleri paylaştığımız arkadaşlarımızı yeniden bulduğumuz bir ortam haline çeviren bu “facebook” çılgınlığı sizce de internetin bu tartışılan yönünü ortadan kaldırarak onu en büyük sosyalleşme aracı haline sokmadı mı?

Bir Efes Blues festivalini daha geride bıraktık. Uzun süredir beklediğimiz bir olaydı, elbette kaçırmak olmazdı. Yine ekibimizi topladık ve konser yolunu tuttuk. Her sene artık olmazsa olmazlarımızdan birisi olan bu festival yine bizi hem müzik hem de organizasyon olarak çok ama çok tatmin etti. Yine de birkaç noktaya değinmeden geçemeyeceğim. Cumartesi günümüz tam bir telaş içinde başladı. Sabah ayrı program, akşam ayrı program bu şehirde aynı gün iki iş bitirmek yeterince zorken biz bir de üç iş bitirmeye kalktık. Önce eve gelecek olan bakıcı küçük çapta bir krize yol açtı. Tam birbuçuk saat gecikmeli gelmesine rağmen biz tam zamanında B1 Club Maximum’un önündeydik.

Sabah erken saatte kalkıp bir telaş kahvaltı hazırlıyorsunuz, aynı telaşla çocukları hazırlayıp kahvaltılarını bitirdiklerinden emin oluyorsunuz. Daha ocağa demliği koyamadan yollara düşüyorsunuz. Herkes evden çıkar çıkmaz bir başka kız kıza görüşme için yollara düşüyorsunuz. Dün sabah da günüm böyle başladı işte. Moskova Türk Kadınlar Organizasyonunun Moskova’ya yeni gelen üyeleri için hazırladığı kahvaltıya gittim. Tabii ben kalkıp evden çıkıp kahvaltının olduğu yere gidene kadar epeyce acıkmıştım...