Bir Efes Blues festivalini daha geride bıraktık. Uzun süredir beklediğimiz bir olaydı, elbette kaçırmak olmazdı. Yine ekibimizi topladık ve konser yolunu tuttuk. Her sene artık olmazsa olmazlarımızdan birisi olan bu festival yine bizi hem müzik hem de organizasyon olarak çok ama çok tatmin etti. Yine de birkaç noktaya değinmeden geçemeyeceğim. Cumartesi günümüz tam bir telaş içinde başladı. Sabah ayrı program, akşam ayrı program bu şehirde aynı gün iki iş bitirmek yeterince zorken biz bir de üç iş bitirmeye kalktık. Önce eve gelecek olan bakıcı küçük çapta bir krize yol açtı. Tam birbuçuk saat gecikmeli gelmesine rağmen biz tam zamanında B1 Club Maximum’un önündeydik.

Açıkçası ben bu kulübe ilk defa gelmiştim ve içerisi hakkında hiçbir fikrim yoktu. Başladık beklemeye ama iyi ki sıra hızlı ilerliyordu. İçeri girdiğimizde ise bizi yeni bir sürpriz bekliyordu, fotoğraf makinalarını içeriye almıyorlardı. Oysa biz geçen sene Forum Hall’de yapılan festivale makinamızla o kadar rahat girmiştik ki, haliyle burada da sorun çıkacağını düşünmemiştik. Eh bizim makina da büyüklük açısından saklanabilecek bıoyutlarda değil. Mecburen bıraktık emanet kutusuna. Ama aramızdan bir arkadaşın makinası küçük olduğu için hiç değilse oradan yırttık. Ama içeri bir de girdik ki ellerinde kocaman makinalar herkes şakır şakır çekiyor. Bu ne diyet, bu ne lahana turçusu... herhalde içeri sokmanın bir yolu vardı ama biz bilemedik, ya da paranın rengini mi göremedik? Neyse ilk etapta barın etrafına toplanıp birer efes alıp konserin başlamasını beklemeye başladık ki ikinci bomba... Sahnenin karşısında, salonun tam ortasında kocaman bir stand. Kontrol merkezi... İyi de salonun ortasını olduğu gibi kaplıyor, hem çok büyük bir alan, hem de arkasında kalanların birşey görmesi imkansız. Hadi görmemeyi göze aldılar diyelim, önünde kocaman bir duvarla insan olayın ne kadar içine girip eğlenebilir ki?

Biz de yavaştan yavaştan ve sağdan sağdan standın kenarından dolanıp kalabalığı yararak ön tarafa geçmeyi başardık neyse ki. Erken gitmenin faydaları... İşte ondan sonrası ne anlatılmakla anlaşılır ne de yazmakla biter... Yaşamak lazım... Birbirinden muhteşem sesler, enstrumanlar ve blues müziğinin dayanılmaz çekiciliği. Gelsin Efesler gitsin Efesler. Eğlence buna denir. Uzun süredir ki böyle deşarj olmayı böyle eğlenmeyi özlemiş olmalıyız ki dur durak bilmeden dans ettik ve şarkılara elimizden geldiğince eşlik ettik. Gece boyunca ayakta kalmamıza rağmen konser bitip de arabalarımıza kurulana kadar da yorulduğumuzu asla anlamadık. İşte bu yapılan işin başarısını göstermez de nedir?

Sonuç olarak güzel bir geceyi yüzümüzde mutlu bir gülümseme ile geride bırakırken önümüzdeki seneyi ve bir sonraki festivali sabırsızlıkla bekleyeceğimizin farkındaydık. Belki de senede bir defa yapılan festival her mevsim yapılsa, her defasında aynı ilgiyi görür diye düşünüyorum. Tabi kaliteden ödün vermeden...