Moskova'da yaşayan Necdet Karaçar, bu güzel öyküsünü MoskovaLife.Com okurları ile paylaşıyor. Moskova'dan İstanbul'a her daim hasreti ve özlem türküleri söyleyenlerdenseniz aman okurken yüreğinize dikkat edin!: "Boğaz’dayım, Yeniköy’de...  Beykoz motorlarını   seyrediyorum , bir meyhanenin penceresinden .Telaşla  koşuşan yolcular birbir  atlıyor güverteye . Bir adam-kaptan olacak- elleri cebinde ,ağzında sigara ,gergin ,belalı...Loş sokağı tarıyor gözleri.Tıraşı beş günlük , kasketi yan duruyor. Rakıdan bir yudum alıyorum, milyonuncu sigaramı yakıyorum. Aynada yakalıyorum kendimi; sol elim, iyice seyrekleşen saçlarımda on yedi yaşımı arıyor.Parmağımda yüzük yok;demek ki hala evlenmemişim.

 Kül tablasını değiştiriyor garson,motora yetişme telaşı olmayan bir adamın sükunetiyle.Soruyor sonra;
_ Sıcaklardan ne alırsınız beyefendi ?
 O saymadan söylüyorum;
_  Hamsi ,ızgara.
 
Belli ki buraya gelmeden önce karar vermişim buna. Ama ne zaman , ne kadar önce ?
Motor patpat sesleriyle kalkıyor iskeleden ,arkasında bir ışıltıyı sürükleyip .Belki ışıltıdan ,belki şundan ,belki bundan; gülümsediğimi hissediyorum.Usulca başımı kaldırıp aynada yakalıyorum kendimi.
Evet …!  Gülümsüyorum! Nihayet!
Orada değil sevdiğim  insanlar .Ama kadehimi onlara kaldırıyorum.Adım yok yere deliye çıkmasın diye bunu gizleyerek yapıyorum.Başarıyorum da gizlemeyi.
_ Sağlığınıza..! ,sözünün ağzımdan kaçmasını saymazsak  !
 
 Bir adam,gelmiş oturmuş meyhanenin köşesindeki yüksek tabureye,udunu akord ediyor.Temiz yüzlü ,halim selim bir adam…Bir garson , getirip yanındaki sehpaya bir kadeh rakı ve bir bardak su  bırakıyor , saygıyla.
 
 Udi;
_ İyi akşamlar, deyip , başıyla usulca selamlıyor meyhanedekileri

Bazıları dönüp;
_ Iyi akşamlar ,diyor, bazıları aralarında hararetle konuşmayı sürdürüyor.Yalnız bir kadın, parmağı dudaklarında ;

_ Susun , diyor masadakilere.
 Kendimle  konuşmayı kesip susuyorum.
 
 İçimde bir taş plak , ağır ağır, hafif  bir cızırtıyla dönmeye başlıyor.

                     Dönülmez akşamın ufkundayız
                     Vakit çok geç
 
         Pikabın  iğnesi kalbimi çiziyor! Çize çize  gidiyor.
 
                       Bu  son fasıldır ey ömrüm
                       Nasıl geçersen geç
 
  Rakıdan sağlam bir yudum alıyorum.Gözlerim yaşarıyor.Anasona  veriyorum bu hali,biraz da sağ elimde hep oradaymış, ezelden beri yanıyormuş gibi duran sigaranın dumanına.Yoksa  ben bir eski zaman şarkısıyla hüzünlenecek adam mıyım?
Plağın iğnesi derin çizikler açıyor.

                      Cihana bir daha gelmek
                      Hayal edilse bile

Ben cihana  yeniden mi gelmişim? Nereden gelmişim? Ne zaman  gelmişim? İçimdeki bu ağır , kasvetli, gri bulutları nereden alıp getirmişim? Yorgunluğum, dalıp dalıp gitmelerim , rakının ,sigaranın ve bu şarkıların hiç bitmemesini arzulamam ne demek? Ne , kim, neresi beni bu hale düşürmüş?
 
                      Avunmak  istemeyiz,
                      Böyle bir teselli ile

 Udi kimselere bakmıyor.Yaslanmış uduna, ondan güç alıyor. Kimse kimseye bakmıyor. Yaslanmış birbirine , yaşlı bir karı koca,  kapılıp gitmişler  gibi  bir girdaba . Ben açılmışım denizlere küçük bir tekneyle, gidiyorum. Boyuna dalga yiyorum.

 Garsonun sesi, batmaktan kurtarıyor beni;

_ Rakınızı tazeleyeyim mi beyefendi  ?

 “Olur” , desem , boğulacağım, hissediyorum.

_ Yok, diyorum. Kalkacağım.

_ Ama tabağınıza el sürmemişsiniz, diyor.

 Dumanı  üstünde hamsiye , belli belirsiz gülümseyen boş şişeye , kendini tablaya atmış dinlenen sigarama gözüm gidiyor. “Yok” ,diyorum, içimden.
 
 “Yok, özlediğim siz değilmişsiniz !”

 Udi yeni bir şarkıya geçmiş , hüznün  katmerlisine.Munir Nurettin Selçuk sesiyle “Makber” okuyor.
          Anlaşıldı; bu gece kimse sağ kalmayacak burada!

 Hesabı bir çırpıda ödeyip elimi ceketime atıyorum.”Ya palton ?”  diye soruyor içimde,çok üşümüş bir ses. Yanılıyor! Burası orasi  değil ! Paltoya gerek yok bu şehirde!

 Fırlıyorum sokağa. Belli ki motora koşan uzun ,ince bir  genç kız ;

_ Bekleyin ! , diye sesleniyor, görünmeyen kaptana.

 Yüreğime bir esinti doluyor . Canım, sevdiğim insanları görme isteğiyle  kanat çırpıyor.”Dönülmez akşamın ufku ``ndan  kurtulmalıyım ; ne yapıp edip kurtulmalıyım.

 Bir  taksiye atlıyorum.

_ Bizim ev ! , diyorum , taksiciye.

 Rüyanın tam burasında uyanıyorum,
 Saat çalıyor.
 Karşımdaki pencere hala karanlığı gösteriyor !
 “Olamaz !” , diyorum.
 Hala Moskova’dayım!

 3 Aralık 2007
 Gece, Moskova
        
  Necdet KARAÇAR