Moskova’da özellikle yabancıların eksikliğini hissettiği şeylerden biri de orijinal dilinde film gösteren sinemalar. Birkaç sinema salonu bu imkanı sunsa da hem bunların sayısı çok az hem de istediğimiz her filmi bu salonlarda bulabilmemiz yazık ki mümkün değil. Ayrıca bu salonlardaki gösterim saatleri oldukça sınırlı olduğu için her zaman bize uymayabiliyor. Durum böyle olunca, biz de farklı çareler türetmeye başladık elbette. Ev içerisinde neredeyse sinema salonlarını aratmayacak teknolojilerin çıktığı günümüzde 5+1 ses sistemli ev sinema sistemi olmayan heralde kalmamıştır. Birçok vizyon filminin de burada çok çabuk DVD’ye düştüğünü düşünürsek, evde sinema keyfi çoğumuzun tercihi olmaya başladı... 

Bu nedenle biz de dedik ki, vizyondaki filmlerin yanı sıra yakın zamanda gösterimde olan ve DVD'lerini bulabileceğimiz, ya da belki nostaljik sayılabilecek, unuttuğumuz ama tekrar seyrettiğimizde keyif alabileceğimiz filmleri burada tanıtalım, yorumlayalım. İşte ilk olarak yazarımız Özlem Bağcı bize son izlediği DVD filmini kendi yorumlarıyla aktardı. Sizler de izlediğiniz, paylaşmak istediğiniz filmleri bize yazın. İşte ilk filmimiz: "Goya'nın Hayaletleri - Goya's Ghosts"...

Geçenlerde geç bir saatte televizyonda izleyecek bir şey bulamamışken, yazın Türkiye’den getirdiğimiz DVD’leri karıştırdım ve Goya’nın Hayaletleri adlı filmi buldum. O saatte eski bir ressamla ilgili ağır ve sıkıcı bir biyografik film izleyeceğimizi düşünerek yatay pozisyonlarda başlattık filmi. Tek söyleyebileceğim, 2 saatin sonunda bittiğine üzülerek, son derece etkilenmiş ve uykumuz kaçmış olarak birbirimize bakıyorduk.

Hikaye 1792 İspanya’sında geçmektedir. Katolik Kilisesi’nin en güçlü olduğu dönem... Avrupa’nın karanlık çağının en büyük utancı olan Engizisyon Mahkemesi, insanlar üzerinde ağır baskı kurmakta. Goya, ülkenin en ünlü ressamı. Kilise üyeleri tarafından, aleyhlerine çizdikleri yüzünden yakın takipte. Soylu bir aileden gelen genç ve güzel bir kızın (Ines – Natalie Portman) portresini çizer ve kızın yüzünden ilham alarak bazı kilise resimlerindeki meleklerin yüzlerini ona benzetir. Bir yanlış anlama sonucunda Ines, Engizisyon Mahkemesi tarafından mahkum edilip işkence görür ve aslında var olmayan bir suçu kabul etmek zorunda bırakılarak zindana atılır. Goya’nın da yakın aile dostu olan Ines’in babasının baskısıyla ünlü ressam eski dostu rahip Lorenzo’dan yardım ister. İçine girildikçe karışan bu olaylar, aradan geçen 20 yılın sonunda, bu üç kişiyi hiç beklemedikleri hayatlara doğru sürükler.

Hikayenin anlatımındaki yalınlık ve akıcılık, gerçeği acıtarak izleyiciye aktarırken, aslında suçsuz olan bir kadının hayatının geri dönülmez bir halde mahvolmasına sebep olan ‘Adalet’ sağlamakla yükümlü bir kurumun, ne derece güvenilir ve akla yatkın olduğunu da irdelemektedir. Film üç kişinin kaderinin – birbirlerine bağlı olarak – nasıl tersine yol aldığını anlatırken, aslında ‘Ortaçağ Avrupası’nın, özellikle de en geri kalmış ülkesi olan İspanya’nın korkunç bağnazlığını ve barbarlığını da çok açık ve çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.

Filmin son sahnesinin etkileyiciliğinde kuşkusuz yönetmen ve oyuncuların payı büyük; ancak beni daha çok vuran ve gözlerimi dolduran ise, bir insan hayatının bir başka insanın dudaklarından dökülen bir kaç kelimeyle ne hale gelebildiğinin çok acımasız bir örneğinin sergilenmesiydi.

Natalie Portman, ‘Leon’ filminde henüz bir çocukken aslında ne kadar muhteşem bir oyuncu olacağının sinyallerini o zamandan vermiş ve bu son filmiyle de bunu perçinlemiştir, bana göre. Rahip Lorenzo rolüyle Javier Bardem ve Goya’yı canlandıran Stellan Skarsgård da övgüyü hakediyorlar.

2006 yapımı bu muhteşem filmi izlemenizi şiddetle tavsiye ederim..

Özlem Bağcı 

Bu posta adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır

8.12.2007