Bir önceki yazımla ilgili düşüncelerinizi yazmanızı rica ettiğimde bu kadar ilgi beklemiyordum açıkçası. Hem çok mutlu oldum, okunduğum ve önemsendiğim için; hem de kendimi yalnız hissetmedim. Benim yaşadıklarımı yaşayan, aynı yollardan geçmiş insanların hikayelerini dinlemek güzeldi.. İzninizle bana gelen yorumlardan bazılarını paylaşmak istedim; acemi bir köşe yazarının gururla karışık mutluluğuyla...

* Siz yazın diye yazdınız! :)‏
Rusça öğrenmeye başlayalı yazılarınızı ilgiliyle okuyorum.. gözlemlerinizi ve hissettiklerinizi yazılarınıza aktarmanız benim en çok ilgili çeken bölümler. Üslübunuz da hiç sıkıcı değil.. İçinizde bulunduğunuz durum için lütfen karamsarlığa kapılmayın.. sadece karar vereceksiniz.. gençlik yıllarınızın en güzel dönemlerinden 6 yılı moskova da yaşamışsınız. o şehrin size kattığı çok önemli değerler vardır muhakkak.. TR deki dostlarınız her zaman dostlarınız olarak kalacaktır. Moskova gibi bir şehirde kalmanızı ve oğlunuzu o şehirde büyütmenizi naçizane öneririm.. Malum ülke TR de eksiklik çok fazla.. herşeyden önce insan değerli ve önemli..  hangi şehir size hayata dair yaşama sevincini daha fazla sunmuştur, (bence bu moskova olacaktır)  bu soruya vereceğiniz cevap sizin yaşayacağınız şehir olacaktır.. Şunu da unutmamak gerekir ki 6 yıldır ördüğünüz yolu hemen terk etmek ve dağıtmak hiç kolay değildir. Siz ördüğünüz yolda devam edin lütfen. Buralarda  değişen pek birşey yok, sizin özleminiz dışında..
Zeki Y. İstanbul

* Merhaba Özlem Hanım
İlk önce yazılarınızı severek okuduğumu bilmenizi isterim. Size biraz kendimden bahsetmek isterim. Ben de sizin bir yazınızda söylediğiniz gibi eşime deliler gibi aşık olarak ailemi, işimi, arkadaşlarımı arkmada bırakarak Moskova'ya taşındım. 5 yıl Moskova da yaşadım ve bu süre zarfında 2006 yılının sonunda Moskova da biricik oğlum doğdu. İstanbul' a 5 ay önce kesin dönüş yaptım ve şu anda bir şirkette çalışma hayatıma kaldığım yerden geri döndüm. Moskova benim sevdiklerimden ayrı yaşadığım ilk şehir değildi. Evlenmeden önce üniversite eğitimim için Londra’da yaşamıştım. İlk başta oraya hiç alışamamıştım fakat geri dönüş zamanı geldiğinde içim burkulmuştu. O zaman aslında Londra’ya ne kadar alıştığımı anlamıştım. İstanbul'a geldiğim zaman aileme ve sevdiğim kişiye kavuşmanın mutluluğu ile aslında Londra’nın eksikliğini hiç duymadım. Moskova’ya taşındığım ilk 2 yıl daha önce hiç bir şehirden bu kadar nefret ettiğimi hatırlamıyorum. İnsanların kabalığı, kışın soğuğu, dillerinin zorluğu, yemeklerinin lezzetsiz oluşu oraya alışma süremi çok uzatmıştı. Rusça’yı öğrendikten sonra, Moskova ve Rusya hakkında bilgim arttıkça en önemlisi sevdiğim insanla birlikte yabancı bir şehirde yaşamaya alışmaya çalışırken canım oğlumun doğması için elinden gelen yardımı esirgemeyen Rus doktorların bana ilgisini ye yardımını görünce ve en sonunda oğlum bu şehirde doğunca bu şehirde ailemize biricik oğluşum katılınca bu şehrin kalbimdeki yeri tamamen değişti. 5 yıl önce bu şehre aşkımın ardında gelmiştim. Zamanla dillerini, kültürlerini öğrenmiştim. Bu şehirde bebeğimiz doğdu. Bu şehirde ikimiz tek başımız onu buyütmeye çalıştık büyük bir sevgiyle yine ikimiz yine tek başımıza.

5 ay önce İstanbul'a taşındık ve 5 yıl önce bıraktığımız yerden oğluşumla bereber devam etmeye çalışıyoruz. Bir ay önce iş için Moskova ya gittim. Moskova’da yürürken aslında bu şehri ne kadar sevdiğimi nekadar alıştığımı bu şehrin benim için ne kadar özel olduğunu, bu şehirde ardımda nekadar güzel anılar bıraktığımı bir kez daha anladım. Geniş yolları, geniş kaldırımları, soğuk havası, sıralı binaları, bakımlı kadınları, parkları, metroyu, tiyatroları, aslında ben çok sevmişim. Bu şehir benim hayatımın en güzel anılarımın olduğu şehir. Her zaman yüzümde bir gülümseme ile hatırlayacağım şehir.
Gitmek mi zor kalmak mı? Bence ikisi de zor. Ama önemli olan insanın yanında sevdiği güvendiği insanların olması. Size iyi şanslar ve başarılar diliyorum.
Esma G. İstanbul

* Selamlar Özlem Hanım
Yazınızla ilgili kısaca bir fikrimi belirteyim istedim. Ben İstanbul’da yaşıyorum. Moskova’da da kısa süre için bulundum. İstanbul’da yaşayan çok Rus ve diğer millet insanları ile tanıştım. Şunu gördüm ki herkes bir gün kendi vatanına dönmek istiyor ve çok buyuk kısmı dönüyor. Vatanlarında ne kadar işsizlik, kötü iklim koşulları da olsa da herkes kendi insanları arasında mutlu. Siz de bir gün döneceksiniz kanısındayım
Hoşcakalın
Seref Y. İstanbul

* Selam
Merhaba yazınızı okudum.  Kısa sure Moskova’da yaşamama rağmen Türkiye’ye gelince neden geldim acaba gibi bir soru işareti kafamda büyüdü ve beni keşke gelmeseydim duyguları sarmaya başladı. Oradaki yaşam, soğuk kış mevsimi, trafik mi yoksa Türkiye’deki karmaşa, fesatlık, insanların birbirlerini çekememezliği mi ..  Beni  kendisine çeken neyi diye düşünmeye başladım. Ailem Türkiye’de ben Rusya’da, yılbaşında ve bayramlarda onlardan uzak olmanın acısını hissettim ve oradaki yalnızlık da eklenince Türkiye’ye gelmeye karar verdim. Ama geldikten sonra ne işin var demeye başladım. Size karar vermenizde ne kadar yardımcı olur bilemem ama bence orada yaşamaya devam ederseniz sizin için daha iyi olur. Hala benim ülkemde başörtüsü kavgası yaşanıyor; hala benim ülkemde bir bayan mini etekle dolaşamıyor; hala benim ülkemde insanlar  yüzlerce kişinin içinde sadece bayan olduğu için tacize uğruyor. Ama orada insanlar rahat, kimse kimseyi yadırgamıyor; kısa etek giyiyor diye kadınların hakkında yorum yapılmıyor; elinde bira var diye dinsiz denilmiyor. Orada daha rahat yaşanıyor bence. Bu benim fikrim.. Ne kalmak ne de gitmek veya karar vermek kolay. Umarım yardımcı olabilmişimdir.

Galip C.

Bu posta adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır