 Her tatil kısadır. Benim tatil de ne kadar uzarsa uzasın elbet kısa gelecekti ki öyle de oldu zaten. Şimdi yine Moskova’dayım, evimdeyim. Eve dönüşün ilk yorgunluğunu atıp alışma sürecini geri bıraktıktan sonra, Moskova yine gözüme güzel görünmeye başladı doğrusu. Fakat ne yalan söyleyim bu yaz aklım geride kalmadı değil. En azından havalar iyi diye kendimi avutsam da, denizin güneşin tadını biraz daha çıkarabilmek isterdim.
Moskova’ya dönüşüm bir valiz klasiği ile başladı. Bu ikibuçuk yılda üçüncü vakamız oldu. Yine bizim bavullardan birisi bizden sonra gelmeye karar verdi. Yani tamam benim aklım geride kalmıştı ama valizimin geride kalmasına hiç gerek yoktu doğrusu. Biz ve bizim gibi pek çok THY yolcusu yine kayıp bavul evrakları içinde can çekiştikten ve orada görevli sevgili hanfendinin hiç yardım etmez tavırları içinde boğuştuktan sonra eve geldiğimde bir oh çektim elbet. Ne de olsa artık kendi sınırlarım içindeydim. Ancak asıl darbeyi bir sonraki gece yedik. Hani bavul geride kaldı anladık, bulundu oh oh ne güzel derken bavul bizi pek özlemiş olsa gerek ki sabahı bekleyemedi. Bavul eve gecenin dördünde teslim edildi. Yani biz uykulu gözler ve kimbilir kaçıncı rüyanın ortasında yerimizden zıplayaraktan bavulumuza kavuştuk. Aslında Ruslardan beklenmeyecek bir çalışma gücü, lakin ben bavulu üç günden önce beklemiyordum doğrusu... Gelmeden önce hava durumunu sık sık takip edip vah vah sonbahara gidiyoruz artık diye üzülsem de, benim uçağın kanatlarına taktığım bir parça güneş Moskova’ya kadar ulaşmış olacak ki bir haftadır güzel ve güneşli bir gökyüzüne uyanıyoruz. Bu durum Moskova’ya alışma sürecimi kısalttı diyebilirim. Çünkü Türkiye’ye gitmeden önce yeterince yağmur, çamur ve gri gökyüzü yaşadım açıkçası, bu güneşli havalar bir süre daha devam ederse çok da sevineceğim. Pek umudum olmasa da... Şimdi sıra geldi önümüzdeki sonbahar ve uzun kışa hazırlanmaya. Moskova’da yaşarken bizleri ayakta tutan dostluklara yelken açmaya. Çok iş var çok deyip, yine Moskova Türk Kadınlar Organizasyonunun tatlı telaşının içine balıklama dalmaya... Bu arada yeri gelmişken, bu yılın sürprizlerine hazır olun, çünkü bu yıl bir değişiklik yapıp Haziran ayından beri arılar gibi çalışıyoruz organizasyon olarak. Yani “Evim evim güzel evim” diyor yeniden Moskova’yı selamlıyorum. Bu arada tabi evimdeki hala satılamayan royal piyanoyu her gördüğümde cinlerim tepeme çıkmasın diye derin derin soluk almaya da devam ediyorum. Ne yapalım bu da buranın gerçeği deyip, ev sahibinin eşyalarına gözüm gibi bakmaya devam edeceğim.. herkese bol sohbetli ve keyifli, çalışanlara da başarılı bir sonbahar ve kış diliyorum, her ne kadar yaz daha bitmemiş olsa da... |
