İş çıkışı bir sürü düşünceyle hızlı hızlı metroya yetişmeye çalışırken 70’lik bir delikanlının; güzelliğinden, tazeliğinden hiçbir şey kaybetmemiş 70’lik bir kızı koluna  takmış parkta yürüdüklerini fark ediyorum. Ve o anda kafamdaki bütün düşünceler, sorunlar, sıkıntılar bir anda uçuveriyor; mutluluklarının ve sevgilerinin içine beni de çekiveriyorlar. Nasıl da yapışmışlardı birbirlerine, senelerin vermiş olduğu bir sevgiyi, huzuru nasıl da yansıtıyorlardı. Gözlerindeki sevgi dolu bakış iki günlük sevgilileri çatlatacak cinstendi.

70’lik genç kızımız sanki ilk günkü buluşmasının özeni ve heyecanıyla o bembeyaz saçlarını bigudiyle sarmış ve o güzel yüzünü ortaya çıkarmak istercesine küçücük bir toka iliştirivermişti saçlarına. Elinde ise küçük ama şık çantası ayakkabısıyla aynı renkte ve kumaşta güzelliğine güzellik katıyordu.

Onlara dalmış gitmişken kenarda, parkta tek başına oturan bir teyze takılıveriyor gözüme. Bakışlarını takip ettiğimde ise, onun da aynı benim gibi bizim 70’lik gençlerden gözünü alamadığını fark ediyorum. Kim bilir neler geçiriyor o iki dakika içinde aklından. Yalnızlığını sorguluyor kendi kendine, acaba hayat arkadaşı onu erken mi bırakıp gitmişti, yoksa hiç mi böyle bir sevgiyi yaşayamamıştı? Yoksa o parkta torununu eğlemeye çalışırken hayat arkadaşı elinde birasıyla futbol maçı mı izliyordu? Hangisi olursa olsun, bizim 70’lik delikanlı ve genç kızın sevgisi ve mutluluğu yüzüne bir duvar gibi çarpıyor, gerçekleri tüm çıplaklığıyla yüzüne vuruyordu.

Her şeyden habersiz yoluna devam eden bizim 70’lik tazeler ve diğer taraftaki teyzenin anlamlı ve hüzünlü bakışları, bana sevginin ne kadar kutsal olduğunu ve sevgi olmadan  bir insanın yarım insan olduğunu bir kez daha gösterdi.

Elinizdeki sevgilerin kıymetini bilerek ve sevgiyi sevgiyle besleyerek geçireceğiniz bir sene dileğiyle.