Rusya’daki uzun yılbaşı tatilinden yararlanıp Türkiye’ye kaçanlardanım ben de. Gidip geldikten sonra gerçekten böyle bir değişikliğe ve tatile ihtiyacım olduğunu farkettim. Özlemişim memleketimi; güneşini, insanlarını, güzelliğini; kargaşasını, daracık sokaklarını ve hatta düzensiz yapılanmasını.

Moskova’ya, İstanbul’dan gelenlerdenim. Hani o canım boğaz manzarasının en güzel yerlerine gece konduların kondurulduğu, ultra lüks sitelerin gece kondulara komşu olduğu, daracık mahalle sokaklarında arabalardan arda kalan yerlerde çocukların top koşturduğu, apartmanların birbirinin içine girdiği; ama bütün bunlara rağmen sohbetin, sevginin, güleryüzün, candanlığın ve sıcaklığın hiç bitmediği şehir var ya, işte ordan geliyorum.  

3 senedir Moskova-İstanbul arasında defalarca gidip geldim; ama nedense bu seferki gelişimde daha bir farklı geldi bana Moskova. Havaalanından eve gelene kadar binaları, sokakları ve insanları inceleyip durdum taksinin penceresinden. Ve şu saate kadar aklıma gelmeyen bir soru takıldı kafama; acaba İstanbul’un o keşmekeş, dapdaracık sokakları, birbirinin içine giren rengarenk binaları mı daha güzel ve daha yaşayan bir şehir olduğunu söylüyordu yoksa Moskova’nın o kerpiçten, enine uzun dümdüz inşa edilmiş ve bir çok neonla renklendirilmiş binaları mı? Eşime fikrini sorduğumda hiç tereddütsüz “Moskova tabi ki”dedi. Binaların arkalarına gizlenmiş çocuk parklarıyla, yeşillik alanlarıyla ve “Бабушка”ların bir araya gelip dedikodu yaptıkları küçük bankların olduğu yürüyüş yollarıyla bir düzenlilik timsaliydi sanki, Moskova ve binaları.

Oysa ben, bu soruya o kadar kolay cevap veremedim kafamda. Hangisi daha güzeldi? Düzen mi düzensizlik mi? Moskova’nın cadde isimlerinin tek tek üstüne yazılmış dümdüz uzanan, renksiz, kerpiçten biraz da soğuk duran binaları mı yoksa güzelim İstanbul’umun o daracık sokaklarına sığdırılmaya çalışılmış her renkten her modelden binaları mı? Belki de o içiçe girmiş, farklı renk ve modeldeki binaları veriyordur İstanbul’a o yaşama canlılığını, sıcaklığını ve olumlu bakış açısını? Belki de marifet oyun alanı olmadan kendine oyun alanı yaratabilmektir...

İşte kafamdaki bütün bu sorularla evime geldiğim gibi yazımın da sonuna geldim. Sanırım asıl cevap verilmesi gereken nokta, nerede kendimize “oyun alanı” yaratabildiğimiz. Aynı ünlü Fransız yazar Voltaire’in (Volter) dediği gibi “Nerede kendi bahçeni yaratabilirsen orası senin için en güzel yerdir”.