 Ah ne günlerdi o günler! Sene 1989 olmalı. İstanbul’da üniversite talebesiyiz. “Çingeneler Zamanı” sinemalarda. Kusturitsa'nın adını 'Kusturika' diye yanlış telaffuz ettiğimiz zamanlar. Beyoğlu'ndaki sinemadan mest olup çıkmışız. Film şimdi hayal gibi uçup gitmiş, ama muhteşem müzikleri bize yadigar kalmış. İşte o günlerden kalma Goran Bregoviç aşkımız. Sene 2006. Eylül’ün 30’u. Moskova’da buluştuk ‘büyük usta’ ile. Muhteşem konserle kendimizden geçtik. Her ne kadar usta kendiniz fazla yormadan, çıraklardan Alen Ademovic’e dükkanı emanet etmiş görünse de hakkımızı helal ettik! Zaten Alen Ademoviç kalfalığa terfi etmiş bile.
Kusturitsa filmlerine muhteşem müziklerini armağan eden Goran Bergoviç’in Moskova konserleri “Forum Hall” denen kerameti kendinden menkul bir salonda yapıldı. İşin doğrusu, fuar alanı ya da uçak hangarı gibi acayip bir yer olan, akustikten eser olmayan bu salon, konserden çok şey kaybettirdi. Daha eli ayağı düzgün bir salonda daha keyifli olurdu diye düşündük. Ama Balkan müzikleriyle coşan salon ahalisi, bir saatten sonra ortalığa dökülüp dans ederek kurtları döktü. “Düğün ve Cenaze Orkestrası”nın üç hanım teyzesi, yanık sesleriyle bizim Trakya türküleri tadında okuyup gözleri nemlendirdi. “Düğünümde beyaz takım elbise giymek nasip olmadı. O yüzden her konserime düğünümmüş gibi çıkarım” diye 56’lık ihtiyar delikanlı Bregoviç, beyazlar içinde yaramaz bir çocuk gibi oturdu. Konserin yükünü, on parmağında on marifet olan Alen Ademoviç çekti. Hem solistlik, hem vokalistlik yaptı, hem bateri, hem akoredon hem davul çaldı. Gecenin “guru”su Bregoviç, “yıldızı” ise Ademoviç’ti. “Baba” Bregoviç, Arizona Dreams’in muhteşem şarkısı “In The Deathcar”i fısıldayarak söylemeye başlarken hala alkışla tempo tutan kimi eblehi de ustaca bir azarla susturup işini yaptı, gönlümüzü fethetti ve çıkıp gitti. İstanbul’daki son konserinde eski şarkılar yerine ilahi söyledi diye ıslıklanan usta, bol bol alkışla gönlü hoş, gönüller hoş ayrıldı Moskova’dan. Gene bekleriz!
|
